در کلبه تنهایی من چیزی جز انتظار نیست...!

 

 دیوار های کلبه ام دیگر واژه های انتظار را خوب نمی فهمند...

 

پنجره کلبه ام به روح پاییزی عادت کرده است و می داند،

 

                                 از اشکهایم می فهمد که انتظارم برای کیست....؟!

 

 نیلوفر های کنار پنجره ام برای آمدنت دست دعا بلند کرده اند.

 

 کبوتر سفید بام کلبه ام می داند انتظار تو را می کشم...!

 

 

                                       تا نیایی، گره از کار بشر وا نشود...!!!

 

در پنجشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1387 | لینک ثابت